سید ماجد طاهری

وَلكِنَّنِي آسَى‏ أَنْ يَلِيَ أَمْرَ هذِهِ الْأُمَّةِ سُفَهَاؤُهَا وَفُجَّارُهَا، فَيَتَّخِذُوا مَالَ اللَّهِ دُوَلًا وَعِبَادَهُ خَوَلًا، وَالصَّالِحِينَ حَرْبًا، وَالْفَاسِقِينَ حِزْبًا.
نگرانى من از آن است كه نابخردان و نابكاران اين امت زمامدارى را به دست آرند؛ مال خدا را دست به دست گردانند و بندگان او را به بندگى و خدمت خود گيرند و با صالحان در پيكار باشند و فاسقان را ياران خود سازند. (نامه 62)

وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِمَا كَسَبُوا مَا تَرَكَ عَلَى ظَهْرِهَا مِن دَابَّةٍ وَلَكِن يُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِعِبَادِهِ بَصِيرًا (فاطر – 45)
اگر خدا مردم را به كيفر گناهانشان مجازات مي كرد ، هيچ جنبنده اى را بر پشت زمين وا نمي گذاشت ; ولى آنان را تا سرآمدى معين مهلت مي دهد ، پس هنگامي كه اجلشان فرا رسد [ آنان را در قيامت مجازات خواهد كرد ] ; بى ترديد خدا [ به احوال ] بندگانش بيناست .