سید ماجد طاهری

اثبات فرض، هنر چشمگیری نیست. نتیجه گیری از لافرض هم، به همان میزان تلاشی بیهوده است. اگر من در چارچوبی می اندیشم و از آن نتیجه ای می گیرم، این نتیجه وابسته به همان چارچوب است.
گاهی بعضی نکات چنان بدیهی است و چنان برای اقناع طرف روبرو، اغوا می شوم، که این مبانی ساده را فراموش می کنم. این، بیش از هر چیز در مورد دوستانی که بدیشان تعلق خاطر دارم اتفاق می افتد، و من به گمان اینکه با یک اشاره ایشان را هم از خطایی فاحش می رهانم، به خودآزاری می افتم.
این تجربه ها، من را به این نتیجه رسانده که بحث در چارچوب های ناهماهنگ بسیار بی نتیجه است. حرص اقناع و استدلال اگرچه همیشه وسوسه انگیز است، اما فرصت کوتاه و اندکم را می گیرد و نهایتا من را با این سوال مبنایی مواجه می کند که آیا مسئولیتی در قبال چنین افکاری دارم یا نه، و اگر دارم، به چه میزان؟
واقعیت آن است که عملا چنین مسئولیتی را اگر هم پیش از این برای خودم قائل بودم، الان به میزان زیادی نظرم تغییر کرده؛ اصرار و ابرام در بحث، تنها در صورتی که بحث در حال پیشرفت باشد مطلوب است، اگر نه تاکید و تکرار استدلال ها و شواهد چندگانه، اگر به دلیل تعصب طرف بحث مورد نیاز باشد، نهایتا هم بی نتیجه است و الحق “العاقل یکفیه الاشاره”.
آنچه نهایتا ممکن است در اختیار ما باشد، بیان است. فهمیدن، تدبر به دور از تعصب، و پذیرش، خارج از عهده ما است.

مجری: بچه ها، می دونین توی این شبهای قدر، همه ما باید دعا کنیم، و هر چیزی رو که می خوایم از خدا بخوایم.
[بچه ها وارفته و نا امید نگاه می کنند]
مجری: بچه ها، یه جیز جالبو می دونستین؟
[هیجانی همراه سوال وارد چهره بچه ها می شه]
مجری ادامه میده: من خیلی از آرزو هام رو توی همین شب ها از خدا گرفتم.
[و بچه ها دوباره به حالت قبل بر میگردن]
مجری: البته ممکنه بعضی دعاهای ما مستجاب نشه. ولی باید بدونیم که اگر دعامون مستجاب نشه، حتما به صلاحمون نبوده!
[یکی از بچه ها بلند میشه که بره و بقیه هم ملتمسانه مجری رو نگاه می کنن]
مجری: علی جون کجا میری؟ بیا بشین اینجا میخوایم یه کار خیلی خوب بکنیم، باشه؟
بچه ها [با هیجان فراوان و خوشحالی از اینکه بالاخره شاید قراره تام و جری یا برنامه دیگه ای پخش بشه]: باشه!
مجری: یه کار خیلی خوب و جالب، تازه کلی هم ثواب داره! چه کاری؟ صلوات! پس حالا همه با هم یه صلوات بلند می فرستیم! اللهم…